15 ตุลาคม เวลาเที่ยงวัน

บนถนนที่ไม่ห่างจากตัวเมืองนัก เสียงของผู้คนและรถยนต์ค่อยๆไกลออกไปและเงียบสงบลง  เสียงจักจั่นร้องดังไปทั่ว

มีเพียงป้ายบอกทางสนิมเขรอะเล็กๆและบ้านที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนถนนที่ดูไกลสุดลูกหูลูกตา

หนำซ้ำยังมีทางเท้าที่เต็มไปด้วยรอยแตก รอบข้างเต็มไปด้วยวัชพืชที่ขึ้นมาแทนที่

มันน่าจะเลยช่วงบ่ายของวันมาแล้ว ผมรู้สึกเหมือนกับว่าได้เดินบนถนนเส้นนี้มาเป็นชั่วโมง แต่ความจริงเวลาเพิ่งผ่านไปไม่กี่นาทีเท่านั้น

แต่ก่อนผมเองก็เคยมีประสบการณ์ตึงเครียดบ่อยๆ มันทำให้เวลามักจะถูกยึดออกไปนานกว่าที่เป็นอยู่

 

-  ทั้งหมดล้วนเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อวาน

 

 

 

 

 

ผม คิซารากิ ชินทาโร่ หลังจากที่ใช้ชีวิตปิดกั้นตัวเองมาเป็นเวลากว่าสองปี

ในที่สุดก็ยอมออกมาพบเจอกับโลกภายนอกสักที

 

หากคุณจะถามว่าทำไมน่ะเหรอ เหตุผลง่ายๆ แค่เพราะมัลแวร์ [เอเนะ] และชิ้นส่วนคอมพิวเตอร์ที่พังเพราะโดนทำลาย

ผมจึงต้องออกมาที่ร้านขายของใกล้ๆ เพื่อซื้อชิ้นส่วนไปแทนของเก่าที่พังไป

 

 

ยังไงก็ตาม ความน่าจะเป็นหนึ่งในพัน ผมเลือกที่จะเผชิญหน้ากับ

“การโจมตีของผู้ก่อการร้าย” ในร้านขายของนั้น ผมถูกจับเป็นตัวประกัน

และยิ่งไปกว่านั้น ผมถูกยิง

 

...ถ้าคุณไม่เชื่อเรื่องของผมแม้กระทั่งจนถึงตอนนี้ มันอาจจะดูอันตราย

ถ้าจะต้องเล่าต่อ แต่ต่อไปนี้จะเป็นเนื้อเรื่องหลัก

ผมจะเล่าต่อล่ะนะ...

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากถูกยิง ผมถูกช่วยชีวิตจากคนกลุ่มหนึ่งที่อยู่ในเหตุการณ์ครั้งนั้น

บุคคลลึกลับที่มองไม่เห็น [เมดูซ่า] แม้แต่เด็กชายกิ้งก่าก็ยังอยู่ในกลุ่มที่เรียกว่า

“Mekakushi Dan”

 

….เห็นได้ชัดเลยว่าองค์กรนี้น่าสงสัยกว่าพวกก่อการร้ายซะอีก

ทว่า ตั้งแต่พวกเขาดูแลรักษาอาการบาดเจ็บของผมในขณะที่ผมนอนซมไม่ได้สติ พวกเขาก็ไม่ได้ดูเหมือนคนไม่ดีสักเท่าไหร่

 

 

 

 

จนถึงตอนนี้ทุกอย่างก็ยังดูปกติดี

 

ในขณะที่กำลังระงับสีหน้าท่าทางต่างๆเท่าที่ผมจะทำได้ และจะขอแยกทางกับคนกลุ่มนั้น

“ขอบคุณมาก แต่ผมต้องไปแล้ว” ผมบอกพวกเขา ผมตั้งใจจะกลับบ้านไปทำตัวปิดกั้นสังคมเหมือนเคย

หรือที่เรียกว่า ‘ฮิกกี้’ หรือ ‘นีท’ อะไรประมาณนั้น 

 

ยังไงก็ตาม ชายที่ชื่อ [คาโนะ] เริ่มพูดคุยกับตัวเองโดยลำพัง และระหว่างที่ผมกำลังตามน้ำไปด้วยนั้น

“โอ้ เข้าใจล่ะ แล้วถ้าแบบนี้ล่ะ”

เขาบอกกับผมว่า “พวกเราไม่ยอมให้นายไปตอนนี้ เพราะนายรู้ความลับของเราแล้ว”

เหมือนกับว่าทุกอย่างถูกกำหนดขึ้นโดยแผนของเขาเอง

 

-แน่นอน ผมไม่ยอมหรอก

 

 

 

 

 

 

 

ผมรู้สึกขอบคุณมาก ที่พวกเขาช่วยดูแลในขณะที่ผมหลับไม่ได้สติข้ามคืน

 

แต่แน่นอนว่าผมไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนี้หรอก ตั้งแต่อาการบาดเจ็บ  รู้สึกเหมือนร่างกายกำลังขาดรุ่งริ่งหรือแม้แต่อาการป่วยจากอาการช็อกเพราะอยู่แต่ในห้องคนเดียวมานาน

 

แต่ถ้าผมบอกทุกคนไปแบบนั้น เขาก็หาว่าผมเป็นคนบ้าน่ะสิ ไม่แปลกเลยถ้าพวกเขาจะพูดว่า “นายมันบ้าไปแล้ว”

 

นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมผมจะไม่เปิดเผยเรื่องนี้อย่างแน่นอน

 

 

 

 

 

 

ยังไงก็ตาม ศัตรูของผมที่เป็นมัลแวร์ [เอเนะ] ตอบง่ายๆเพียงแค่

“มันน่าตื่นเต้นมากเลยนะมาสเตอร์!”  พร้อมกับเก็บความลับของผมไว้ และเข้าร่วมเป็นสมาชิกองค์กร [Mekakushi Dan] ด้วยกัน

 

เนื่องจากผมไม่มีทางเลือกแล้ว ผมจึงถูกบังคับให้เข้าเป็นสมาชิกของกลุ่ม [Mekakushi Dan] อย่างไม่เต็มใจเท่าไหร่

และผมได้รับตำแหน่งเป็น Mekakushi Dan ลำดับที่ 7, [ชินทาโร่]

 

 

แม่ครับ! ผมได้เพื่อนเหมือนแล้ว ผมเข้าเป็นสมาชิกกับอะไรบางอย่างที่เรียกว่า [Mekakushi Dan] และผมเป็นสมาชิกลำดับที่ 7 ด้วย! เอ๋? อายุเท่าไหร่แล้ว?

โธ่ แม่ แม่ลืมไปแล้วเหรอ ผมอายุ 18 ปีไง!

 

 

 

- ผมอยากตาย ผมอยากตายจริงๆ ไม่มีทางที่ผมจะพูดแบบนั้นหรอก

 

Comment

Comment:

Tweet

โถ่ชินทาโร่
นายโซเครียด 555555555555555555

#2 By Kurochan on 2013-04-13 19:49

ขอบคุณจ้ะ

#1 By ปาปิลิโอ on 2013-04-13 19:24